Kategoria: Wiersze

Yes, it is
it is already there
that’s what I call
„the morning coffee moment”

It is the fleeting while
of a fragile and faint balance
when the night
is not finished yet completely
and the day is not initiated
for good

But what I know already
is that the accumulated energy
of this moment
like the caffeine
in my cup, in my blood
is unstoppable

And everything
which is about to come
even the most unpredictable
and unexpected things
cannot be more than just
a consequence

Thus
Everything is now.
Right now.
Almost done.

It is like with the events of Jesus’ life:
His glorious Birth, Death, Resurrection and Salvation
They are now.
Right now.
Already done.

And so
I finished my coffee
and the time to move on has come
let’s get started

lipiec 2018, Kalisz, rekolekcje ignacjańskie

Wiesz co mi dajesz?
Wszystko.

Spacer powolny, uśmiech napotkanych ludzi,
drzewa wysmukłe i żółwie pływające w stawie,
który mijam

To jest nawet ciekawe zjawisko
gdy ich lśniące zbroje
ledwo wystające nad taflę wody
przemieszczają się chaotycznym ruchem

nie rozumiem ich rytuałów
czemu podpływają do siebie,
stykają się pyszczkami, wchodzą jeden na drugiego
i właściwie
po co w ogóle pływają?
ktoś to kiedyś zbadał?

Wszystko.

Nawet sandały, które kupiłem
niedawno, bo są ładne,
skórzane, czarne – zawsze chciałem takie mieć
Przypominają mi rzymskie sandały,
które pamiętam z książek historycznych
Co prawda …
nie podobają się mojemu bratu,
nie wiem dlaczego,
ale dla mnie są ładne i
takie trochę rzymskie

Nie ma Cię tu ze mną.
Widzisz
a ożywiasz wszystko.

21.08.2017, Roma – Villa Doria Pamphili

 Między buntem a rezygnacją
 ścielą się miriady odcieni
 jak jesienne liście
 
 Czyż to nie zastanawiające?
 bunt, sam w sobie
 bunt, to zaangażowanie w życie
 które znosi jego akceptację
 jest doprawdy daleko
 na samym krańcu
 bynajmniej nie jest bestią
 czyhającą w zaroślach
 na jeden tylko fałszywy krok
 by runąć znienacka 

 Podobnie jest z rezygnacją
 z tą akceptacją życia
 która znosi jakąkolwiek formę
 zaangażowania w nie
 Zbliżania się do niej
 nie da się przyrównać
 do kroczenia ku przepaści
 ale jeśli już
 to do bagnistej łąki
 w którą można się osunąć
 dopiero po serii fałszywych ruchów 

 Między buntem a rezygnacją
 ich rozpaloną czerwonością
 i bezkresną szarością
 mieszczą się różnorodne odcienie
 rzeczy codziennych 

 Bo
 Za każdym razem, gdy świat
 przekracza granicę naszej skóry
 znajduje jakiś zakamarek duszy
 w którym zostawia
                       Liść
 liść, który ma swój odcień
 liść, który sam w sobie
 jest niczym 

 Gdy ja przekraczam granicę mojej skóry
 odbywa się to samo misterium:
 biorę                liść
 i umieszczam go gdzieś w swoim wnętrzu 

 Bunt i rezygnacja nie są pierwotne
 biorą się z nieporządku liści
 z zakłócenia
 świętej równowagi codzienności 

 To, co otrzymuję od życia
 to, co daję życiu
 mieści się w miriadach odcieni
 liści jesiennych 

marzec 2017, Rzym

Wiele rzeczy można było
 zrobić lepiej
 ale kto by się nad tym zastanawiał?

Wielcy ludzie – Freud, Heidegger i inni
 mają swoje ważne sprawy
 nie zamierzamy im przeszkadzać

Kiedyś miałem uroczą maskotkę
 misia – zupełnie niepotrzebnie
 wydłubałem mu pewnego razu oczy

Raczej w kategorii żalu 
 umieściłbym uczucie pozostałe
 po zrzuconych pelargoniach z parapetu
 i po paru zbitych piłką szybach  

Innym razem
 wrzuciliśmy mirabelki
 przez otwarte okno gabinetu dentystycznego
 podczas zabiegu
 - to nie było do końca rozsądne 
 
Były też drobne poruszenia duszy
 takie czyste, niewinne i piękne
 że chciałoby się, żeby trwały długo
 ale one zawsze trwały krótko 

A wyłuskane z marzeń sennych ideały
 jakoś nigdy nie imały się rzeczywistości do końca
 Może je zdradziłem? Byłem im niewierny?
 Starałem się niewystarczająco?
 Żaden z duchów w mojej głowie
 nie stawia już tych pytań
 
Wiele rzeczy można było zrobić lepiej
 na pewno
 - no i co z tego? 
 
Panie Jezu,
 daj mi to spojrzenie, którym patrzyłeś
 na apostołów, ślepców i grzeszników
                    bym wiedział co począć
                    z listowiem
                    rzeczy
                    nazbyt łatwo 
                    widocznych. 

Rzym, marzec 2017

Jawi się jako spokojne kłębowisko
ludzie w samochodach, na ulicach, placach
komponują się w konstelacje
niebo, światła różnorakie muskają ten ruch neutronowy
który wytwarza ludzka twórczość

Oni
raczej tego nie widzą
może nawet klną pod nosem na przechodnia obok
że ktoś depcze czubek ich buta
między grudami zmarniałej gleby
nie słyszą i nie czują
że tuz obok z boku i w górze
wzbija się w niebo kometa jedna za drugą i umiera
a drzewo niewidzialne koronami liści
wyłuskuje z nieboskłonu warkocze świetliste

My musimy im to powiedzieć
że pod chmurnym horyzontem są piękni
że w ich ruchach szarpanych jest taniec

Ty który widzisz
będziesz ich prorokiem
w chłodne wieczory witanym
i wypędzanym zarazem

gdzieś nad Europą, kwiecień 2015

Czasami dzieje się tak,
że jesteś bardzo pochłonięty
i nie wiadomo do końca czym
kłębią się myśli w twej głowie
sens i cel jest przeczuwany tylko mgliście

a za oknem na gałęzi siada
między skowronkami, no właśnie,
nie wiadomo do końca kto- on, On, Coś, coś
nie ważne, w każdym razie siada
między skowronkami na gałęzi, za oknem
tak niewidocznie, spokojnie
i patrzy wraz z nimi, śpiewa
może nawet wtedy jest wiosna
i gałąź zielona, rozkwitająca

Ale ty nie widzisz skowronków
i tym bardziej tego nie wiadomo czego,
które wśród nich zasiada

Czasami dzieje się tak,
że jesteś skrępowany w swoim działaniu
i wiesz dokładnie czym,
ale to nie pomaga w niczym
i nie możesz robić, czego chcesz

a w kominku między iskierkami
pojawia się znowu to coś, Coś, On, on,
nie wiadomo co do końca,
ale to nie iskierka na pewno,
choć też jak one skacze, tańczy
i sprawia nastrój
i jest tutaj między nami
i naprawdę już tu jest

Ale ty nie spoglądasz w kierunku kominka,
iskierek, tego czegoś, Kogoś, a nastrój
sam sobie sprawiasz

Często jesteś zamknięty
i nie widzisz tego, nie wiadomo czego, Kogo
gdybyś był ubogi w duchu
poczułbyś tę pustkę innego rodzaju,
przed którą wciąż się wzbraniasz,
a która jest przedsmakiem pełni

Ubogi w duchu to ten,
który usuwa z siebie to, co w nim jest,
by przygotować się na to, na co nie da się przygotować
na to coś, Coś, Kogoś, kogoś…

2010, Poznań

Wczoraj u mego
prawego boku
wyrosło mi skrzydło.

Bardzo ładne skrzydło
i do tego duże.
Z pięknymi, białymi jak śnieg
piórami. Wspaniałe
i szlachetne.
Takiego skrzydła jeszcze
nie widział świat.

Ale dlaczego Bóg
dał je akurat mnie?
Czyżby moje życie było
aż tak doskonałe?
Być może moje czyny
były czystą realizacją
Jego woli?
Być może jestem wzorem
dla innych?

Ale gdzie ja teraz
dostanę ubrania na takie
skrzydło? Przecież
będę wyglądał nieciekawie
z jednym tylko skrzydłem.

A już wiem! Bóg już
teraz stawia mnie na
równi ze świętymi.
A tam ze świętymi… Na równi
z aniołami. Już niedługo
dostanę drugie skrzydło.

Ależ wspaniale. Już niedługo
opuszczę ziemski świat,
niewolę ciała
i zamieszkam w niebie obok
aniołów, takich samych ja.
Lecz najlepiej będzie jak
spytam o to samego Boga.

– Boże, Ojcze mój
proszę Cię powiedz po co
zesłałeś mi to skrzydło?
Czy jest ono zalążkiem
nieba, do którego
mam trafić?
Czy zasiądę obok aniołów?
Proszę Cię, Boże, odpowiedz.

– Zaprawdę, zaprawdę
powiadam ci…
dałem ci to skrzydło po to
abyś jednym jego ruchem
mógł łatwo i przyjemnie
podrapać się za uchem.

Grudzień 2002, Opalenica, pierwszy wiersz