To, co widać i to, czego nie widać (contro „L’infinito” di Leopardi)

Małe, nieopierzone pączki liści
 jakie życie jest piękne

Siedząc w moim pokoju
 widzę przez okno tylko listki
 i szczyty gałęzi
 w bezbrzeżnej, nieskończonej zieleni

Nie widzę niczego więcej
 Mogę się tylko domyślać
 istnienia jakiegoś pnia w dole
 korzenia w glebie

ale…
 może ich nie ma
 może nie istnieją w ogóle
 może nie ma tej struktury nośnej
 a zieleń samoistnie
 zatacza się wkoło
 i wiruje wokół

I nie pytając nikogo o zdanie
 splata warkocze zdarzeń

I dlatego
 uśmiech chłopca
 odbity w kałuży
 w której się taplał przez godzinę
 nie potrzebuje wyjaśnień

Nie pytam też
 skąd ta dobroć w Twoich oczach
 dla mnie
 biorę ją tylko w dłonie jak 
 błyszczącą monetę
 i podrzucam w górę
 w wir zieleni koron drzew

Wszystko inne przyjdzie potem
 albo i nie

Przecież
 nawet jeśli ktoś niezbyt rozsądny
 doszukiwałby się tego co
 miałoby być w dole
 i gdyby rzeczywiście coś tam było
 to i tak
 wiotkość i słabość liści
 będą zawsze bardziej powabne
 niż twardość pnia
 i siła korzenia

Ale póki co…
                       … nie istnieją

(jednak mówmy to szeptem…
 by nie zburzyć grobowego spokoju…
 siwych, posępnych głów od wielkich rzeczy…)

                       … nie istnieją!

a zieleń sama z siebie
 tańczy w obłokach
 a ja wraz z nią



                 4 czerwca 2017, mój pokój w Konarzewie